Verbinding als veranderkracht

Een fractaal is een wonderlijke vorm. Zoom je in, dan ontdek je iets bijna onwaarschijnlijks: elk klein stukje draagt (ongeveer) dezelfde structuur als het geheel. Benoît Mandelbrot introduceerde het begrip “fractal” in de jaren ’70 om dit soort zelfgelijkende, oneindig gedetailleerde patronen te kunnen benoemen. En hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer je denkt: dit is niet alleen wiskunde . Dit is ook een bruikbare bril voor organisaties, zeker als je wilt veranderen, wendbaar wilt...

Je kent het overleg waar iedereen met de beste bedoelingen binnenkomt en toch vertrekt met een licht knagend gevoel. Niet omdat er ruzie was, maar omdat je merkt: we hebben netjes vanuit ieders rol gesproken, maar het geheel is nog steeds van niemand. Er is afgestemd, er zijn actiepunten, er is zelfs draagvlak… en toch blijft de echte samenhang uit. Dat is precies het moment waarop “samenwerken” ongemerkt verandert in langs elkaar heen werken : iedereen doet zijn deel, maar niemand draagt...

Het zijn kleine signalen. Mensen knikken, maar stellen geen vragen. Er wordt gesproken over het doel , terwijl iedereen daar iets anders onder verstaat. Rollen zijn benoemd, maar verwachtingen blijven impliciet. Zeker bij integrale en overstijgende projecten blijft de start vaak beperkt tot een formeel kennismakingsrondje, terwijl er nauwelijks ruimte is om elkaars expertise echt te verkennen of samen een gedeelde taal te ontwikkelen. We willen beginnen en snel vooruit! Wat dan onbesproken...